සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් සියලු ජනතාව සහෝදරත්වයෙන් ජීවත් වන රටක් හා සෑම සංස්කෘතියක්ම ගෞරවනීය පිළිගැනීමට ලක් වන සමාජයක් අවශ්ය බවත්, ජාතික සමගිය වෙනුවෙන් තබන ලද ශක්තිමත් පියවර කිසිසේත් ආපසු හරවන්නේ නැති බවත් ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතා පැවසීය. මනුෂ්යත්වය පෙරටු කර ගත් නව සමාජයක් නිර්මාණය කිරීමේදී සාහිත්යයට හා සංස්කෘතියට මහඟු වගකීමක් පැවරී තිබෙන බව ද ජනාධිපතිවරයා සඳහන් කළේය.
ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතා මෙම අදහස් ප්රකාශ කළේ ඉකුත් 03 වනදා පස්වරුවේ වැල්ලවත්ත රාමක්රිෂ්ණ ශාලාවේ පැවති ‘කම්බන් උලෙළ’ට එක්වෙමිනි. දෙමළ ජනතාවගේ ප්රධාන සාහිත්ය හා සංස්කෘතික උත්සවයක් වන කම්බන් උත්සවයට එක්වූ ජනාධිපතිවරයාව එහිදී සාම්ප්රදායිකව හින්දු චාරිත්රානුකූලව පිළිගනු ලැබිණි.
මේ රටේ සියලුම ජනතාවට එකමුතුවෙන් සහ සමානාත්මතාවෙන් ජීවත් විය හැකි පරිසරයක් ගොඩනඟා දීමට ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතා ඉටුකරන මෙහෙවර අගයමින් ජනාධිපතිවරයාව කම්බන් සම්මානයෙන් පුදනු ලැබීම ද මෙහිදී සිදු කෙරිණි. ශ්රේෂ්ඨ දෙමළ කවියකු වූ කම්බන්ගේ නාමයෙන් සමස්ත ලංකා කම්බන් කලගම් සංවිධානය 1980දී යාපනයේ පිහිටුවන ලදි. තරුණ පරම්පරාව සංස්කෘතික සහ දේශප්රේමය සමඟින් ධර්මිෂ්ඨ මාවතක් ඔස්සේ මෙහෙයවීම මෙහි අරමුණ වන අතර කලගම් සංවිධානය විසින් වාර්ෂිකව කම්බන් උලෙළ සංවිධානය කරනු ලබයි.
ශ්රී ලාංකේය සමාජයේ උන්නතිය සඳහා කටයුතු කළ කීර්තිමත් පුද්ගලයන්ට වාර්ගික හෝ ආගමික භේදයකින් තොරව එහිදී ගෞරව පුද කරනු ලබයි. පෙර වසරවලදී ඉන්දියාවේ හා ශ්රී ලංකාවේ කීර්තිමත් පුද්ගලයෝ රැසක් සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබූහ.
කුරුක්කුල්තුමන්ලා සහ ධීවර, ජලජ හා සාගර සම්පත් ඇමැති රාමලිංගම් චන්ද්රසේකරන්, හිටපු මැලේසියානු ඇමැති සහ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රී එම්.එස්. අරවනන්, ඉන්දියාවේ භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ හිටපු ප්රාන්ත සභාපති කේ. අන්නමලෙයි, ජාත්යන්තරව කීර්තිමත් අක්මා බද්ධ කිරීමේ විශේෂඥ වෛද්ය මොහොමඩ් රේලා, අභියාචනාධිකරණ විනිසුරු පී. සසිමහේන්ද්රන්, කොළඹ කම්බන් කලගම් අනුශාසක හිටපු අභියාචනාධිකරණ විනිසුරු විශ්වනාදන් යන මහත්වරු ඇතුළු පිරිසක් මෙම අවස්ථාවට එක්ව සිටියහ.
එහිදී අදහස් දැක්වූ ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතා :
“විශේෂයෙන්ම මෙම කම්බන් උත්සවයට මට ආරාධනා කිරීම පිළිබඳවත්, ඔබේ ආදරය සහ ගෞරවය මා වෙත ලබාදීම පිළිබඳවත් බෙහෙවින් ස්තුතිවන්ත වෙනවා. කම්බන් උත්සවය මෙම වසරේදී දින හතරක් මුළුල්ලේ පැවැත්වෙනවා.
මා හිතනවා අපේ සමාජයේ ඇති වී තිබෙන ගැඹුරු ඛේදවාචකයෙන් යළි ගොඩ ඒම සඳහා පොරබැදීමේදී සාහිත්ය හා සංස්කෘතිකමය ක්ෂේත්රයට විශාල වගකීමක් පැවරී තිබෙනවා.
12 වැනි සියවසේදී පමණ කම්බන් කිවිදාණන් රාමායණය නැවත ප්රතිනිර්මාණය කර ඉදිරිපත් කිරීමට සමත් වුණා. වාල්මිකී විසින් රචනා කරන ලද රාමායණය යළි ප්රතිනිර්මාණය කිරීමක් ඒ තුළ ගැබ්වී තිබෙන බව අප අවබෝධ කරගෙන තිබෙනවා. සෑම වසරකම කම්බන් සංගමය විසින් ඔහුගේ කවි පිළිබඳව, සාහිත්ය මෙහෙවර පිළිබඳව ඒ තුළ ගැබ්වී තිබෙන සමාජ සාධාරණත්වය පිළිබඳව, යහපත් දිවිපැවැත්ම පිළිබඳව නිරන්තරයෙන් සාකච්ඡා කරනවා. නිරන්තරයෙන් ඒ පිළිබඳ අවබෝධය ලබාගන්නවා.
වර්තමානයේ අපි සමාජයක් ලෙස මුහුණදී තිබෙන ගැඹුරු අර්බුදයක් තිබෙනවා. අපේ අධ්යාපන ක්රමය, සමාජ රටාව තුළ මුළුමනින් අපේ දරු පරපුර යන්ත්ර බවට පත්කරන ආකෘතියක් ගොඩනැඟී තිබෙනවා. අපේ දරුවන්ගේ අධ්යාපනය රඳාපවතින්නේ යහපත් අධ්යාපනයක් ලබාදීමෙන් කියලා අපි හිතනවා. ඒ වෙනුවෙන් මවුපියන් තමන්ගේ දරුවන්ට ඉගැන්වීම සඳහා විශාල වෙහෙසක් දරනවා. හැබැයි ඒ වෙහෙස දරුවන්ට අත්පත් කරදී ඇති ඉරණම කුමක්ද?
හිමිදිරි පාන්දර අවදි වන දරුවා, නිදිමතින්ම පාසල් යන දරුවෙක්, පාසල් ඇරී නැවත අමතර පන්ති යන දරුවෙක්, මධ්යම රාත්රිය වනතුරු පොත අතේ තියාගෙන ඉන්න දරුවෙක් අද බිහි වී තිබෙනවා. අපි දරුවන් හදන්නේ යන්ත්රයක ඇණයක්, දැති රෝදයක් ලෙස ද? අපි කැමැති වුණත්, අකැමැති වුණත් අපේ දරුවන් විශාල ප්රමාණයක් අද යන්ත්රයක කුඩා කොටසක් බවට පත්වී තිබෙනවා. යන්ත්රයක කොටස් බවට පත්වූ දරුවන්ගෙන් රටට හිමිවන අනාගතය කුමක්ද? හදවතේ තෙතමනයක් නැති දරුවන්, ආදරය, ළෙන්ගතුකම නැති දරුවන්, අනෙකා පිළිබඳ සහකම්පනය නොමැති දරුවන් ඇති වන සමාජයක් අපි ඉදිරිපිට නිර්මාණය වී තිබෙනවා. සියලු යහපත් මිනිස් සබඳතා අයිස් වතුරේ ගිල්වා මරා දමා තිබෙනවා.
අද සමාජයේ වටිනාකම් බවට පත්වී තිබෙන්නේ කුමක්ද? ලොකු වාහනයක්, විශාල නිෙවසක්, වැඩි ධනය සමාජයේ වටිනාකම් බවට පත්වී තිබෙනවා. ඒ නිසා අපේ සමාජයට යළි වටිනාකම් සහ හරපද්ධතියක් අවශ්යයි. තෙතමනයක් තිබෙන දරුවන්, අනෙකා කෙරෙහි සහකම්පනය, ආදරය, ළෙන්ගතුකම තිබෙන දරුවන් අපේ සමාජයේ යළි ඇති කළ යුතුයි. එම කාර්යයයේදී මේ කම්බන් උත්සවය ඉතාමත් වැදගත් මෙහෙවරක් ඉටුකරන බව අපි විශ්වාස කරනවා. පසුගිය දින කිහිපයේම ඔබ සහ ඔබේ දරුවන් එකතුවී සාහිත්යයේ, කවියේ තිබෙන ගැඹුර, කම්බන් රාමායණයන් අපිට කියාදෙන අත්දැකීම් අපේ ජීවන රටාව එකිනෙකාට ඒත්තු ගන්වමින් හැදෑරීමට පටන් ගන්නවා.
අපි වැඩිපුර පර්යේෂණ කරන්නේ සහ අධ්යයනය සඳහා යොමු වන්නේ තාක්ෂණය දෙසටයි. ජංගම දුරකතනය අතේ තිබෙන දරුවන් එහි එක යෙදවුමක් බවට පත්ව තිබෙනවා. එසේ නම් දරුවන්ට පැතිරුණු, විශාල ලෝකයක් අපි නිර්මාණය කළ යුතුයි. සාහිත්යය, කලාව, තෙතමනය, ආදරය පෙරදැරි කරගත් ලෝකයක් අපේ දරුවන්ට නිර්මාණය කළ යුතුයි.
අපේ සමාජය බිඳුණු සමාජයක් බවට පත්වී තිබුණා. එකිනෙකා කෙරෙහි සැකයෙන්, වෛරයෙන්, ක්රෝධයෙන් බලන සමාජයක් අපි ඉදිරිපිට තිබුණා. උතුරේ දෙමළ ජනතාව කෙරෙහි දකුණේ සිංහල ජනතාව සැකයෙන්, වෛරයෙන්, ක්රෝධයෙන් බලන සමාජයක් තිබුණා. උතුරේ දෙමළ සමාජය, සිංහල සමාජය දෙස එලෙසම බලන සමාජයක් තිබුණා. මෙම වෛරයෙන් පිරි සමාජය අපිට ඉතිරි කරන්නේ කුමක්ද? උතුරට ද, දකුණට ද කිසිදු තැනකට ජයග්රහණයක් ඉතිරි කරන්නේ නැහැ. අපිට ඉතිරි කරන්නේ විනාශයක්, ඛේදවාචකයක්.
යුද්ධයකදී පළමුව මියයන්නේ මනුෂ්යත්වයයි. සාහිත්යයේදී පළමුව නැඟිටින්නේ මනුෂ්යත්වයයි. ඒ නිසා සාහිත්යය අවශ්යයි. අපිට ඉතාමත් ඛේදනීය සහ තවමත් සොයාගත නොහැකි අතීතයක් තිබෙනවා. මම තවමත් කල්පනා කරනවා මැතිවරණයක් වෙනුවෙන් පුස්තකාලයක් ගිනි තියන්නේ කොහොමද කියලා. මැතිවරණයකදී, මැතිවරණ කාර්යාලයක් ගිනි තියන එක අපිට තේරුම්ගන්න පුළුවන්. හැබැයි මැතිවරණයකදී පුස්තකාලයක් ගිනි තියන්නේ ඇයි?
අපේ උතුරේ ජනතාව සහ පොතපත අතර ඓන්ද්රීය සබඳතාවක් තිබෙනවා. එසේ නම් කියවීම ජීවන විලාසිතාවක්, කියවීම සංස්කෘතියක් බවට පත්කරගත් ජනතාවක්, පුස්තකාලයට පාවහන් ගලවා යන ජනතාවක්, රිදවීමට තිබෙන හොඳම තැන පුස්තකාලය ගිනි තැබීමයි. එවැනි ඉතාමත් බිහිසුණු ඛේදවාචකයන්ට අපේ සමාජය මුහුණ දී තිබෙනවා.
ඒ නිසා සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම්, බර්ගර්, මැලේ අපේ සියලු ජනතාව සහෝදරත්වයෙන් ජීවත් වන රටක් අපිට අවශ්යයි. මා දන්නවා අපි තවමත් මුළුමනින්ම ගැටලු විසඳාගෙන නොමැති බව. ගැටලු විසඳා ගැනීම සඳහා තවදුරටත් යා යුතු බව. එහෙත් ජාතික සමගිය වෙනුවෙන් අපි ශක්තිමත් පියවරක් තබා තිබෙනවා. මේ තබන ලද පියවර කිසිසේත්ම ආපසු නොගන්නා බවට මම ඔබට සහතික වෙනවා. අපේ රටේ යළි කිසිදු ජාතිවාදයකට හෝ අන්තවාදයකට ඉඩ දෙන්නේ නැහැ.
අපේ පරම්පරාව යුද්ධ කරගත්තා. නමුත් අපේ දරුවන්ට අපි එම තත්ත්වය උදා නොකළ යුතුයි. සියලු දෙනා සහෝදරත්වයෙන් ජීවත් වන රටක් අපිට අවශ්යයි. මේ බෙදීම්, ඈත් කිරීම අපිව දශක ගණනාවක් ඈතට ගෙන යනවා. බෙදීමේ ඉතිහාසය දිගයි. ඒ නිසා එකතු වීම වෙනුවෙන් පියවර කිහිපයක් ඉදිරියට යා යුතුයි. පළමු කොටම අනෙකාගේ සංස්කෘතිය පිළිගැනීම සහ ගෞරව කිරීම අවශ්යයි.
සිංහල ජනතාවට තමන්ගේම අනන්යතාවක් සහ සංස්කෘතියක් තිබෙනවා. දෙමළ ජනතාවට තමන්ට අනන්ය සංස්කෘතියක් තිබෙනවා. මුස්ලිම් ජනතාවටත් තමන්ටම අනන්ය වූ සංස්කෘතියක් තිබෙනවා. සෑම සංස්කෘතියක්ම ගෞරවනීය පිළිගැනීමට භාජනය කරන සමාජයක් අපිට අවශ්යයි.
මේ මොහොතේ මට සම්බන්දන් මහත්මයා මතක් වෙනවා. එතුමා එක අවස්ථාවක මට කිව්වා “අනුර, මම කැමැතියි ශ්රී ලාංකිකයෙක් කියලා ලෝකයට හඬගා කියන්න. ඒත් මම කැමැති නැහැ දෙවැනි පුරවැසියෙක් ලෙස ශ්රී ලංකාවේ ජීවත් වෙන්න.” කවර හෝ ජන කණ්ඩායමකට දැනෙනවා නම්, තමන් මේ රටේ දෙවැනි පුරවැසියන් කියලා එය මනින්නේ මම නෙවෙයි, ඒ මනින්නේ ඔබයි. මම ඔබගේ විනිශ්චයකරුවා නොවෙයි. ඔබ ඒත්තු ගන්වාගත යුතුයි ඔබ මේ රටේ සියලු අයිතිවාසිකම් සහිත පුරවැසියෙක් බව.
ඒ නිසා අපේ රටේ ඉපදෙන, ආර්ථිකයට දායක වන, මහපොළොවට පස් වන සියලු දෙනාට හැඟීමක් ඇති විය යුතුයි, මේක අපේ මාතෘ භූමිය කියලා. එසේ නැති වුවහොත් අපිට ජාතික සමගිය නිර්මාණය කළ නොහැකියි. ඒ නිසා මේ කාර්යය ඉටු කිරීමේදී සාහිත්යයට, කලාවට, ක්රීඩාවට, අධ්යාපනයට වගේම දේශපාලනයට විශාල වැඩ කොටසක් තිබෙනවා.
ඉතිහාසය පුරා පැවතුණේ බෙදුණු දේශපාලනයක්. අයිතිවාසිකම් උත්කර්ෂයට නංවා ඒ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් සටන් කළ දේශපාලනයක්. අනෙකාට එරෙහිව මතවාද අවුස්සන දේශපාලනයක්.
අපිට අවශ්ය බෙදුණු දේශපාලනයක් නොවෙයි. උතුර, නැඟෙනහිර, බටහිර භේදයකින් තොරව එකතු වුණු දේශපාලනයක්. මේ ජාතිවාදි විෂබීජය තිබෙන්නේ දේශපාලනය තුළයි. ජාතිවාදය පරාජයට පත් කිරීමට නීති ප්රමාණවත් නොමැතිනම් නව නීති සකස් කර හෝ ජාතිවාදය පරාජය කරනවා.
අද අපි රට තුළ ඉතා වැදගත් පරිවර්තනයක් සිදු කරමින් තිබෙනවා. එම පරිවර්තනය මේ රටේ ජනතාවට විශාල ජයග්රහණය ගෙනත් දෙයි. අපේ සිහිනයක් තිබෙනවා, සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් සියලු ජනතාව එකට ජීවත්වන සමාජයක්. ඒ වෙනුවෙන් කලාවේ සහ සාහිත්යයේ විශාල ප්රබෝධයක් අවශ්යයි.
කම්බන් රාමායණයේ ඇති යහපත් දිවිපැවැත්ම අපේ ජීවිතවලට අපි ඇතුළු කරගත යුතුයි. එහි රසාස්වාදය අපේ ජීවිතවලට ඇතුළත් කරගනිමු. හුදු යාන්ත්රික සත්ත්වයෙක්ගේ සිට මිනිසෙක් බවට අපි පරිවර්තනය විය යුතුයි. අපි හුස්ම ගත්තත්, කතා කළත් මනුෂ්යත්වය ගිලිහී තිබෙනවා. ඒ නිසා යළි මනුෂ්යත්වය පෙරටු කරගත් නව සමාජයක් නිර්මාණය කිරීමේදී සාහිත්ය උත්සවයන්ට ඉතා වැදගත් අවස්ථාවක් තිබෙනවා. ඒ නිසා මෙම අවස්ථාව සංවිධානය කිරීම පිළිබඳ කම්බන් කලාගම් සංවිධානයේ සියලු දෙනාට මම බෙහෙවින් ස්තූතිවන්ත වෙනවා.
අපිට අවශ්ය ශක්තිමත් දෙමළ ශ්රී ලාංකේය සාහිත්යයක්. ඒ වගේම ශක්තිමත් කවීන්, චිත්රපටකරුවන් අවශ්යයි. ශ්රී ලංකාවේ දෙමළ කලාවේ හා සංස්කෘතියේ විශාල ප්රබෝධයක් අවශ්යයි. ඒ වෙනුවෙන් කවර හෝ සංවිධානයක්, සංගමයක් තිබෙනවා නම්, අපේ රජය ලෙස ඒ වෙනුවෙන් උපරිම සහය ලබාදෙනවා.”
උපුටා ගැනීම දිනමිණ