1990 දශකයේ මුල් භාගයේදී මුළු මහත් ශ්රී ලංකාවම කම්පනයට පත් කළ ඛේදවාචකයක් වූයේ කුමාරි කුලරත්න නමැති තරුණ බිරිඳගේ අභිරහස් අතුරුදන් වීම සහ ඝාතනයයි. මාධ්ය මගින් ‘කළු බෝනික්කා ඝාතන නඩුව’ ලෙස ප්රසිද්ධ කළ මෙම සිදුවීම, ලංකාවේ අපරාධ පරීක්ෂණ මෙන්ම නීති ක්ෂේත්රයේද සන්ධිස්ථානයක් සනිටුහන් කළේය.
පසුබිම සහ අභිරහස් අතුරුදන් වීම:
කුමාරි කුලරත්න (ඇය සතු වූ කළු පැහැති බෝනික්කෙකු නිසා පසුව මෙම නඩුවට එම නම පටබැඳුණි) විවාහ වී සිටියේ කොළඹ ප්රසිද්ධ ව්යාපාරිකයකු සහ ඉහළ සමාජ මට්ටමක සිටි පුද්ගලයකු වන ආනන්ද කුලරත්න සමඟයි. 1990 දශකයේ මුලදී ඇය හදිසියේම අතුරුදන් වූ අතර, ඇය වෙනත් අයෙකු සමඟ පැනගිය බවට සැමියා ඇතුළු පාර්ශවයෙන් සමාජගත කිරීමට උත්සාහ කෙරුණි.කෙසේ වෙතත්, ඇයගේ දෙමාපියන් සහ ඥාතීන් දිගින් දිගටම කළ පැමිණිලි සහ සැකය මත රහස් පොලිසිය (CID) පුළුල් විමර්ශනයක් ආරම්භ කළේය.
එහිදී හෙළි වූයේ ඇය පැනගොස් නැති බවත්, ඉතා සූක්ෂ්ම ලෙස ඇයව ඝාතනය කර සිරුර අතුරුදන් කර ඇති බවත්ය. මළසිරුරක් (Corpus Delicti) සොයා ගැනීමට නොහැකි වීම එකල අපරාධකරුවන්ට නීතියෙන් බේරීමට තිබූ ලොකුම අවස්ථාවක් වුවද, මෙම නඩුවේදී එය වෙනස් විය.
නඩු විභාගය සහ විනිසුරු මඩුල්ල මෙම නඩුව කොළඹ මහාධිකරණයේදී “ත්රිපුද්ගල විනිසුරු මඩුල්ලක්” (Trial-at-Bar) ඉදිරියේ විභාගයට ගන්නා ලදී. ඉතාමත් සංකීර්ණ සහ දීර්ඝ සාක්ෂි විභාගයකින් පසු නඩු තීන්දුව ප්රකාශයට පත් විය.
විනිසුරු මඩුල්ල:
එකල සිටි ප්රමුඛතම මහාධිකරණ විනිසුරුවරුන් තිදෙනෙකුගෙන් මෙම විනිසුරු මඩුල්ල සමන්විත විය. (ප්රධාන විනිසුරු ලෙස පී.එච්.කේ. කුලතිලක මහතා ඇතුළු පිරිස කටයුතු කළහ).
පැමිණිල්ල:
රජය වෙනුවෙන් නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ ජ්යෙෂ්ඨ රාජ්ය නීතිඥවරුන් කරුණු දැක්වූ අතර, විද්යාත්මක සහ පරිවේෂණීය සාක්ෂි (Circumstantial Evidence) මත මුළු නඩුවම ගොඩනැඟීය.
කුමාරි කුලරත්න (කළු බෝනික්කා) ඝාතන නඩුව ශ්රී ලංකා නීති ඉතිහාසයේ රන් අකුරින් ලියැවෙන්නේ, මළසිරුරක් හෝ සෘජු ඇසින් දුටු සාක්ෂි නොමැතිව, පරිවේෂණීය සාක්ෂි (Circumstantial Evidence) පමණක් උපයෝගී කරගනිමින් මිනීමැරුම් චෝදනාවක් සැකයකින් තොරව ඔප්පු කළ හැකි බව පෙන්වා දුන් නිසාය.
පරිවේෂණීය සාක්ෂි යනු සිද්ධිය සෘජුවම දුටු අයෙකු නොමැති වුවද, සිද්ධිය වටා ඇති අනෙකුත් ස්වාභාවික සිදුවීම් දාමයක් එකිනෙකට අමුණමින් විත්තිකරුගේ වරදකාරිත්වය ඔප්පු කිරීමයි. මෙම නඩුවේදී පැමිණිල්ල (රජය) විසින් අධිකරණය හමුවේ තැබූ ප්රභලම පරිවේෂණීය සාක්ෂි මෙසේය:
1. අතුරුදන් වීමට පෙර අවසන් වරට සැමියා සමඟ සිටීම (Last Seen Together):කුමාරි කුලරත්න මහත්මිය අතුරුදන් වීමට පෙර, ඇය අවසන් වරට ජීවතුන් අතර සිටිනු දැක ඇත්තේ ඇයගේ නිවසේදී සැමියා වන ආනන්ද කුලරත්න සමඟය. ඉන්පසුව ඇයව නිවසින් පිටතට යනවා හෝ වෙනත් ස්ථානයක සිටිනවා කිසිවෙකු දැක තිබුණේ නැත. නීතියට අනුව, යම් පුද්ගලයෙකු අවසන් වරට යමෙකු සමඟ සිටියදී අතුරුදන් වුවහොත්, ඇයට සිදු වූයේ කුමක්දැයි පැහැදිලි කිරීමේ සදාචාරාත්මක සහ නීතිමය වගකීමක් (Burden of Proof) සැමියා සතු විය. නමුත් ඔහුට ඒ පිළිබඳ සාධාරණ පැහැදිලි කිරීමක් කිරීමට නොහැකි විය.
2. සාවද්ය තොරතුරු සහ ව්යාජ කතා ගොතන්නට උත්සාහ කිරීම (Conduct of the Accused):අපරාධයකින් පසු විත්තිකරුගේ හැසිරීම (Subsequent Conduct) ඉතා වැදගත් පරිවේෂණීය සාක්ෂියකි. කුමාරි කුලරත්න අතුරුදන් වූ පසු සැමියා පොලිසියට පැමිණිලි කිරීම වෙනුවට, ඇය වෙනත් අයෙකු සමඟ හොරෙන් පැන ගිය බවට සමාජයට සහ ඇයගේ ඥාතීන්ට ව්යාජ මතයක් ඒත්තු ගැන්වීමට උත්සාහ කළේය. ඇය ලියූ බව කියන ව්යාජ ලිපි කිහිපයක් පවා නිර්මාණය කිරීමට උත්සාහ කෙරුණි. පසුව කළ විමර්ශනවලදී ඒවා විත්තිකරු විසින්ම සැලසුම් කළ බොරු බව හෙළි විය.
3. නිවසේ සේවකයන්ගේ සාක්ෂි සහ අසාමාන්ය සිදුවීම්:සිද්ධිය වූ දින රාත්රියේ සහ ඊට පසුදා උදෑසන නිවසේ සිදු වූ අසාමාන්ය සිදුවීම් පිළිබඳව නිවසේ සේවකයන් ලබා දුන් සාක්ෂි නඩුවට බෙහෙවින් ඉවහල් විය.එදින රාත්රියේ නිවසේ ඇති වූ දැඩි බහින්බස්වීම් සහ අසාමාන්ය ශබ්ද.පසුදා උදෑසන කිසිදු හේතුවක් නොමැතිව නිවසේ ඇතැම් ස්ථාන දැඩි ලෙස පිරිසිදු කර (Wash කර) තිබීම.කුමාරි කුලරත්න මහත්මියගේ පුද්ගලික බඩු බාහිරාදිය, ඇඳුම් පැළඳුම් සහ ඇය පණ මෙන් සුරැකිව තබාගත් “කළු බෝනික්කා” පවා නිවසේම ඉතිරිව තිබීම (ඇය සැබවින්ම පැන ගියේ නම් තමන් ආදරය කළ දේවල් දමා යන්නේ නැත යන පදනම).
4. සිරුර සඟවන්නට හෝ විනාශ කරන්නට වාහන භාවිත කිරීම:විමර්ශනවලදී හෙළි වූයේ ඇය අතුරුදන් වූ බව කියන කාලය තුළ සැමියා සතු වාහන (විශේෂයෙන්ම මෝටර් රථයේ පසුපස බූට් එක) අසාමාන්ය ගමන් බිමන් සඳහා භාවිත කර ඇති බවයි. සිරුර ඉතා සූක්ෂ්ම ලෙස කොළඹින් බැහැර ස්ථානයකට ගෙන ගොස් (ඇතැම් වාර්තාවලට අනුව අම්බලන්ගොඩ හෝ දකුණු පළාතේ ප්රදේශයකට) විනාශ කර හෝ මුහුදට දමා ඇති බවට විද්යාත්මක සහ පරිවේෂණීය සාක්ෂි ගොනු කෙරුණි.
5. අපරාධය කිරීමට තිබූ පෙළඹවීම (Motive):ඔවුන් දෙදෙනා අතර පැවති පවුල් ආරවුල් සහ සැමියාගේ වෙනත් සබඳතා පිළිබඳව පැමිණිල්ල විසින් සාක්ෂි මෙහෙයවන ලදී. සැමියාට ඇයව තම ජීවිතයෙන් ඉවත් කිරීමට දැඩි අවශ්යතාවක් (Motive) තිබූ බව එමගින් තහවුරු විය.
නීතිමය නිගමනය:
මෙම සාක්ෂි වෙන වෙනම ගත් කල කුඩා සිදුවීම් ලෙස පෙනුනද, රහස් පොලිසිය (CID) විසින් මෙම සාක්ෂි සියල්ල එකිනෙකට සම්බන්ධ කරමින් “කිසිදු බිඳීමක් නොමැති ශක්තිමත් සාක්ෂි දාමයක්” (An unbroken chain of circumstantial evidence) උසාවිය හමුවේ මවා පෙන්වීය. විනිසුරු මඩුල්ල තීරණය කළේ මෙම සිදුවීම් දාමයෙන් නැගෙන එකම නිගමනය විත්තිකරු විසින් ඇයව ඝාතනය කර සිරුර සඟවා ඇති බව පමණක්ම යන්නයි.
දුන් දඬුවම්:
දීර්ඝ නඩු විභාගයකින් පසු, පරිවේෂණීය සාක්ෂි මගින් කුමාරි කුලරත්න ඝාතනය කිරීමට කුමන්ත්රණය කිරීම සහ ඝාතනය සිදුකිරීම සම්බන්ධයෙන් ඇයගේ සැමියා ඇතුළු විත්තිකරුවන් වරදකරුවන් කෙරිණි.
ප්රධාන දඬුවම:
වැරදිකරුවන් වූ ප්රධාන විත්තිකරුවන්ට මරණ දඬුවම නියම විය.පසුව මෙම තීන්දුවට එරෙහිව ඇපෑලක් (Appeal) ඉදිරිපත් කෙරුණද, ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය මගින්ද මහාධිකරණයේ වැරදිකරු කිරීමේ තීන්දුව ස්ථිර කරන ලදී. (ලංකාවේ මරණ දඬුවම ක්රියාත්මක නොවන බැවින් එය ජීවිතාන්තය දක්වා සිරදඬුවමකට පරිවර්තනය වේ).
ලංකා නීති පද්ධතියට සහ අධිකරණ ක්ෂේත්රයට කළ බලපෑම:
කුමාරි කුලරත්න නඩු තීන්දුව ලංකාවේ අපරාධ නීතිය මෙන්ම සාක්ෂි නීතිය (Law of Evidence) සම්පූර්ණයෙන්ම අලුත් මඟකට යොමු කළ සුවිශේෂී නඩුවකි. එහි
ප්රධාන බලපෑම් මෙසේය:
මළසිරුරක් නොමැතිව මිනීමැරුමකට දඬුවම් දීම (No Body Murder Conviction): එතෙක් පැවති පොදු මතය වූයේ මිනීමැරුම් නඩුවකදී වරදකරු කිරීමට නම් මළසිරුර හෝ සිරුරේ කොටස් සොයාගත යුතුම බවයි. නමුත් මෙම නඩු තීන්දුවෙන් තහවුරු කළේ, මළසිරුරක් හමුනොවුවද, ශක්තිමත් පරිවේෂණීය සාක්ෂි දාමයක් (Irresistible chain of circumstantial evidence) මගින් පුද්ගලයෙකු ඝාතනය කර ඇති බව සැකයකින් තොරව ඔප්පු කළ හැකිනම් වැරදිකරුවන්ට දඬුවම් කළ හැකි බවයි.
පරිවේෂණීය සාක්ෂිවල වටිනාකම: ඇසින් දුටු සාක්ෂි නොමැති වුවද, සිද්ධියට පෙර සහ පසු සිදුවීම්, විත්තිකරුවන්ගේ හැසිරීම් සහ විද්යාත්මක සාක්ෂි එකිනෙකට ගැලපීමෙන් යුක්තිය ඉටුකළ හැකි බව මෙමගින් ශ්රී ලාංකීය නීති පද්ධතිය තුළ ස්ථිරවම මුල්බැස ගත්තේය.
ධනවත්කම හෝ සමාජ තත්ත්වය නීතියට බාධාවක් නොවීම: සමාජයේ ඉහළම පැලැන්තියේ බලපුළුවන්කාරකම් සහ මුදල් බලය තිබූ පුද්ගලයන්ටද, නීතිය ඉදිරියේ සාධාරණ විමර්ශනයකින් පසු දඬුවම් ලැබිය හැකි බවට සමාජය තුළ දැඩි විශ්වාසයක් ඇති කිරීමට මෙම නඩු තීන්දුව සමත් විය.
සටහන: ලංකාවේ මෙයට සමාන නමක් ඇති තවත් ප්රසිද්ධ නඩුවක් වනුයේ 1960 දශකයේ සිදුවූ “පද්මිණී කුලරත්න” වස දීමේ නඩුවයි. එහි සැමියා වුණේ වෛද්ය ඩේමන් කුලරත්නයි. නමුත් 1990 දශකයේ සිදුවූ, සිරුර හමු නොවූ මෙම “කළු බෝනික්කා” (කුමාරි කුලරත්න) නඩුවේ සැමියා ආනන්ද කුලරත්න වේ).